‘Ik ben Noor en dit is mijn verhaal’
Noor is 30 en geboren in Kunduz. Zijn precieze geboortedatum kent hij niet. Hij woont vlak buiten de stad waar zijn ouders een kleine boerderij hebben en vechten om het hoofd boven water te houden.
“Ik ben geboren in de oorlog en opgegroeid in de oorlog. Altijd bang, altijd bommen, altijd vernietiging. Dreiging van het regeringsleger enerzijds, terreur van de Taliban anderzijds”. De gevolgen van de oorlog walsen met volle kracht zijn leven binnen als hij zeven jaar is.
Wanneer zijn moeder hem binnenhaalt voor het eten, vinden zijn vriendjes een granaat, zomaar op straat. De granaat ontploft en zijn kameraadjes worden uiteengereten. Een beeld dat hem nog dagelijks bezoekt in zijn dromen. Op zijn achttiende stort zijn wereld definitief in elkaar wanneer zijn vader en broer en oom worden vermoord door de Taliban. Zijn vader wordt in zijn gezicht geschoten en sterft in de armen van Noor. “Het geluid van mijn vader die sterft, ik zal het me altijd blijven herinneren”.
Noor is inmiddels volwassen, gezond en werkt in de beveiliging. Toch krimpt hij ineen bij zijn herinneringen..
Noor moet vluchten
De moeder van Noor is vastbesloten: Noor moet vluchten, bang als ze is dat hij het volgende slachtoffer zal zijn. Ze verkoopt de dieren van de boerderij en haar juwelen en geeft hem in handen van een mensensmokkelaar die hem naar Europa zal brengen. Voor Noor is Europa een onbekend begrip, hij kan zich er geen voorstelling van maken.
De reis is onvoorstelbaar zwaar: “Waar we moesten lopen was de weg slecht en bezaaid met lijken van mensen en dieren. De stank was niet te harden”. Noor staat er helemaal alleen voor, is getraumatiseerd, ongewassen en ongeschoren en aan het einde van zijn latijn. De boottocht naar Griekenland is een hel. De motor is kapot en er zijn veel te veel passagiers voor de kleine boot. Noor kan niet zwemmen en ziet veel mensen verdrinken.
Hij haalt het en bereikt uiteindelijk Nederland. Daar zwerft hij van het ene AZC naar het andere tot hij terechtkomt in Hardenberg. Dat is inmiddels het zevende AZC. Noor komt terecht in het zogenaamde ‘Buddy-project’ en krijgt eindelijk steun waar hij zo naar hunkert. Door de hulp en bijstand van Jan Heuver begint Noor structuur te krijgen in zijn leven. Jan is al zes jaar zijn grote steun en toeverlaat tot op de dag vandaag.
Na een kleine tien jaar gaat het hem redelijk voor de wind. Hij vindt onderdak, haalt een diploma en gaat aan het werk. En dan?
Weeshuis voor 85 kinderen
Noor kan thuis niet vergeten, teruggaan kan niet, dat betekent zelfmoord. Toch wil hij iets doen. Hij wil zich inzetten voor zijn land en wel in de omgeving waar hij gewoond heeft.
In Kunduz worden in een geïmproviseerd weeshuis 85 weeskinderen opgevangen, begeleid door een aantal betrokken Afghanen. Ook zijn moeder en tante zijn beiden werkzaam in het weeshuis.
Doel van het weeshuis is om zelf in het levensonderhoud te kunnen voorzien en om de kinderen voor te bereiden op de toekomst. Een lang en moeilijk proces. Daar wil Noor zich keihard voor inzetten. Om een en ander in een officieel jasje te steken heeft Noor zijn eigen Foundation opgericht: de Noor Foundation.
En voor financiële steun heeft de Noor Foundation uw steun nodig. Uw gift betekent zoveel meer; uw gift betekent hoop…
Doneer vandaag nog.